) om om ongeveer 10.00uur op te steigen naar Auckland op het Noord-Eiland. Daar een kamer geboekt bij Mt. Eden Lodge waar we met op ons zelf naartoe moesten. Dit keer geen gratis courtesie busje maar een NZ$10,- kostende shuttle bus. Geen probleem natuurlijk. Het Mt. Eden hostel was echt een groot succes, heel schoon en heel mooi. Het is een oude villa die omgebouwd is tot hostel. Vanuit de kamer hadden we uitzicht over de stad met de grote toren van het casino. De dag van aankomst en de volgende dag hebben we geen donder gedaan. De derde dag zijn we pas wat gaan ondernemen. Toen hebben we eerst de trip naar het noorden geboekt en zijn daarna gaan internetten en naar de James Bond met "Tomorrow never dies" geweest. Geinige film maar eigenlijk meer een parodie op de andere Bond films dan een serieuze nieuwe aflevering. Na de film wilde ik toch eens even kijken of ik Onno en de rest van de familie kon vinden. Dat bleek erg eenvoudig te zijn. Er staan maar drie Ursems in het telefoonboek en die nummers zijn van Onno, Coen en Jan Ursem. Onno was niet thuis maar Coen kreeg ik meteen te pakken. Een Kiwi als hij al is bood hij meteen aan om ons op te halen. Erg gastvrij! De rest van ons verblijf in Auckland hebben we bij Coen in de logeerkamer geslapen. De eerste avond dat we bij Coen sliepen hadden we ook al bij het hostel betaald, erg jammer natuurlijk... De volgende dag (woensdag 14 januari) heeft Onno een vrije dag genomen om ons de omgeving te laten zien. Als eerste gingen we naar Ant (
) in Albany. Ant herkende mij eerst niet maar dat is natuurlijk ook niet zo vreemd. Ten eerste verwachtte ze me niet en ten tweede is het ongeveer achtien jaar geleden dat ze me regelmatig gezien heeft. We hebben lekker wat geroddeld over Jaap en Joke en hoe Jaap begonnen is met werken en hoe hij toen was en nu is. Tenminste, zoals Ant dat ziet natuurlijk. Best wel grappig om de verhalen vanuit een ander perspectief te zien. Toen Jaap en Joke in Niew Zeeland waren hebben ze een tijdje bij Ant gelogeerd en in het zwembad gezwommen. Nu zouden ze dat waarschijnlijk niet zo snel meer doen. Ant heeft namelijk vissen in het water gestopt (
) om het water schoon te houden. Ze doet er geen chemicali‰n meer in. Ik ben benieuwd of dat werkt. Vanuit Ant zijn we naar Long Bay gegaan. Ant had ons een watermeloen mee gegeven en die hebben we dan ook lekker opgegeten tussen de rotsen (
). Zoals op vele andere plekken waar we komen is het bij Long Bay weer waanzinnig mooi. Tijd dus voor een kunstzinnige foto (
)... We hebben daar een Oester opengebroken en aan de beestjes in een klein peoltje gevoerd. Erg grappig om te zien hoe allerlei verschillende beestjes heel voorzichtig komen kijken wat er te eten valt en of het wel veilig is. Nadat we genoeg gewandeld hadden en behoorlijk honger kregen gingen we naar Carrie (Cathie) Ursem om daar te eten. Ik vond het wel heel leuk om te zien wat er van de familie Ursem geworden is. Ik had natuurlijk geen idee na die 18 jaar dat ik ze niet gezien heb. Carrie heeft twee kinderen en is toe aan haar tweede man. Die heeft dus al een heleboel achter de rug in vergelijking met mij. Ik heb alleen nog maar heel lang gestudeerd. Na het eten en het bijpraten weer naar Coen's huis voor de broodnodige slaap. De volgende dag moesten we weer om 06.15uur op om de Kiwi bus van 07.30uur bij Mt. Eden lodge te halen. Coen werkt daar vlakbij en heeft ons daar op weg naar zijn werk heengebracht. De Kiwi bus was zoals een beetje verwacht veel te laat. Later bleek dat de buschaufeur zich verslapen had omdat hij de vorige nacht nogal veel gedronken had! En daar is zo'n figuur dan nog trots op ook, belachelijk. De eerste stop op weg naar Paihia was bij Pakiri Horse Treks. Nicole wilde hier eerst gaan rijden maar heeft zich gelukkig bedacht. Gelukkig omdat de mensen daar ontzettend onaardig zijn en de rit gewoon slecht was. Ze hebben een uur lang gestapt terwijl er een aantal zeer ervaren rijders bij zaten. Toen een van die ervaren rijders klaagde mocht ze nog een keer het strand op maar werd haar nog wel even nageroepen om niet met dat paard door het mulle zand te galoperen. Als ze dat wel zou doen zou hij wel even haar nek breken... BELACHELIJK!!! Bij dat paarden gebeuren hebben we wat brood met thee gekocht wat wel erg lekker was. De presentatie had alleen wat beter gekunt maar voor NZ$3,- kan je niet te veel eisen stellen. Op weg naar onze volgende bestemming verloren we een rugzak omdat de chaufeur vergeten was om de trailer op slot te doen. Hij had zeker nog een kater van de vorige dag en was er niet zo bij. Toen moesten we weer 45 minuten terug rijden om de rugzak weer op te halen. Gelukkig had de eigenaar van Pakiri Horsetrek hem gevonden. Triest genoeg was de rugzak precies van het meisje dat geklaagd had over het rijden en ze kreeg nu weer de wind van voren. Waar zit zijn fatsoen? Doordat we dus al twee uur op achter liepen gingen we als een speer door naar Paihia. Onderweg mochten we nog even bij de Whangarei Falls kijken. Omdat we zeer weinig tijd kregen hebben we de wandeling rennend gedaan en onderweg nog even snel een foto van de waterval genomen (
). Na de waterval nog een korte wandeling door een grot gemaakt om de gloeiwormpjes te bekijken. Heel grappig om zo'n sterre hemel in een grot te hebben. Na de grotten alleen nog maar bij een 500 jaar oude Kauri Tree in het Manginangina Forrest gestopt en dus toch nog redelijk op tijd in Paihia aangekomen. Het was niet gelukt om daar een kamer te boeken maar gelukkig kwam er net een eigenaar van een hostel langs die een double over had. Dat was wel een dure kamer maar was het zeker waard. We hadden een eigen badkamer en een heel mooie kamer. De volgende ochtend weer lekker vroeg op stap voor de dagtocht naar Cape Reinga die om 07.30uur vertrok. En dit keer met een andere chaufeur die wel op tijd was en zich wat volwassener gedroeg. Deze dag hebben we ook veel meer gedaan. Als eerste zo snel mogelijk naar Cape Reinga (
en 
) met het eilandje Maria van Diemen voor de kust (
en 
). Onderweg hebben we maar een stop gemaakt. Dat was bij een surfstrandje waar we met een Boogie Board de zeer kalme zee mochten besurfen. Ondanks de kalme zee blijft dat surfen erg leuk. Bij de Cape hebben we wat gegeten. Omdat iedereen op de Cape pick-nickt waren daar een enorme hoeveelheid meeuwen (
, 
, 
en 
) die onze restjes zo snel mogelijk verweiderden. Voor vervuiling door etensafval hoef je dus niet bang te zijn. Natuurlijk hebben ze hier ook een vuurtorentje (
en 
) om de scheepsvaart rond de cape te leiden. Vanaf Cape Reinga reden (
en 
) we in een paar minuten naar de zandduinen (
) waar we ook gesurft hebben. Erg gaaf om met een noodgang van een hoge zandduin af te suisen (
, 
en 
) met je neus ongeveer 30cm van de grond. Het nadeel was dat je zelf door het zachte zand naar boven moest lopen (
). De meeste mensen hadden het al na twee keer gezien en moesten uitrusten. Zelf vond ik het zo leuk dat het me de moeite wel waard was en ik heb het dan ook vier keer gedaan! Goed ben ik, h‚... Grapje... Vanaf de zandduinen gingen we met de bus het strand op. De 60km lange 90 Mile Beach (
). Dit strand staat gewoon als een highway op de kaart en zo wordt hier ook gereden. Het stomme is alleen dat je het niet doorhebt als je uitstapt. Dus er lopen nogal wat mensen midden op de "highway" uit te waaien. Bij het verlaten van het strand kwamen we vast te zitten (
) en moesten we met zijn allen de bus uit het diepe zand duwen. Gelukkig lukte dat ook nog!
09/02/98:'s Avonds lekker vroeg naar bed om de volgende dag weer fris aan een volgende activiteit te beginnen. Om zo optimaal mogelijk voor de dag te komen hebben we een beetje uitgeslapen. Daarna een wandeling over de Waitangi Track vanuit Paihia gemaakt langs een mangroven bos (
) en de Harura Falls (
). Door het Mangroven bos hebben ze een board-walk (
) aangelegd zodat je dwars tussen de bomen door kan lopen. Die bomen groeien alleen in een moeras en zonder de boardwalk had het dus niet mogelijk geweest. Het stuk van de wandeling tot aan de waterval was erg mooi en leuk maar vanaf de waterval moesten we angs de weg terug naar Paihia lopen. Erg saai. We hebben nog ee poging gewaagd om een lift te regelene maar omdat er bijna geen auto's langs kwamen hebben we dat al vrij snel opgegeven. Jammer dan... Maar toch was de wandeling de moeite waard! Die nacht moesten we in een campervan slapen zonder licht en zonder water en WC maar wel met een erg lekker double bed. Jammer genoeg moesten we de volgende dag al vroeg op om de bus terug naar Auckland te pakken. Op weg naar Auckland weer erg weinig beloofde stops gemaakt. Wel gestopt bij een hele dikke Kauri tree (
). Deze is de oudste van de wereld wat nogal makkelijk is omdat ze alleen in Nieuw Zeeland groeien.
Aangekomen in Auckland meteen weeer naar Koen en Onno gegaan. Toevallig genoeg waren ze daa net aan het eten en konden we samen met drie families met baby's aanschuiven. Gelukkig mocht ik al vrij vlot weg om te gaan volleyballen. Nicole was echter niet weg te slepen van al die baby's! Oei, dat wordt link. Ze (
) krijgt moeder-kloek neigingen... Dinsdag 20-januari weer eens lekker uitgeslapen en samen met Onno naar zijn werkplek gekeken. Onno heeft een verdieping gehuurd en verhuurt daar weer stukjes van aan startende bedrijfjes. Het is ds een beetje een rommeltje maar het was wel lekker bedrijfig. Vanaf zijn office zijn we met de bus naar het centrum gegaan om de rest van onze reis door het Noordeiland te boeken. Dat duurde bijna twee uur en we hadden toen niet veel tijd meer om nog de stad in te gaan. Meteen maar naar het museum in het Domein gegaan om iets meer over de Maori's te weten te komen. Het is een heel mooi museum. Wij waren er echter nogal laat en konden dus niet alles zien. Jammer dan. Als afscheidsmaaltijd (
en 
) heeft Onno Chinees gehaald. In eerste instantie dachten we dat hij erg weinig gehaald had. Achteraf was het toch ruim voldoende. Onno had daar blijkbaar nogal wat ervaring in... Omdat wij iets terug wilden den voor de familie Ursem wilden wij natuurlijk betalen maar daar kon geen sprake van zijn volgens Onno. Ik heb het nog een aantal keer geprobeerd maar hij wilde niets aannemen. Hopelijk komen ze nog eens naar Nederland en kan ik ze tenminste wat terug geven. Wij Nederlanders hebben toch wel een aantal andere gewoonten dan die Kiwi's denk ik. Of zal het gewoon Onno geweest zijn? Nog even wat biertjes gedronken en om ongeveer 01.30uur naar bed. De volgende dag hebben we een enorme was gedaan die niet echt lekker wilde drogen. We bleken de droger veel te vol gestopt te hebben en dan kan het niet lekker husselen. Zo leer je iedere keer toch weer wat, of wisten we dit al? 's Middags met de taxi naar de bus die ons stipt op tijd naar Rotorura bracht. Vanaf de bushalte naar "Kiwi Paka" zijn we met het busje van het hostel gegaan. Gelukkig maar want we hadden geen idee waar we heen moesten. Meteen die avond maar even onze tripjes geboekt en heel lekker gegeten in het restaurant van het hostel. De volgende dag zijn we eindelijk naar de kapper geweest. Wat een ramp was dat! Ik zei dat ze mijn haar gewoon wat moest bijknippen maar wel hetzelfde model moest behouden. Aan het einde leek het nergens naar en vroeg ik dus om het weer in model te brengen. Ze bleek echter geen idee te hebben van hoe het zat toen ik binnen kwam. Stom wicht. Toen wilde ze mijn haar in zo'n strakke Engelse scheiding kammen met al mijn haar glad tegen de schedel geplakt. Je weet wel, zo'n kapsel zoals de mannen met een kaal bovenkantje soms dragen. Hoe durft ze! Ach, zo weet ik dat ik het wel erg makkelijk heb met mijn eigen kapper onder handbereik...
Omdat Rotorura midden tussen allemaal geisers ligt stinkt het er nogal behoorlijk en zie je overal rookpluimpjes. Vooral in het Kuirau-Park (
). Om 18.00uur werden we opgehaald voor ons Maori concert en diner.
Om te kijken of je hun waardig bent wordt je eerst uitgedaagd voordat je het dorp in mag. Ons opperhoofd wordt dan bedrijgd door een krijger (
) van de ontvangende stam. De bedoeling is dat het heel eng is maar daar was hier geen sprake van. Het was een hele korte en heel tamme bedreiging. Na de bedreiging (The Chalange, Wero) mochte we het dorp in gaan. Daar deden ze allerlei demonstraties zoals Poi Twirling (
en 
) en ritueel oefeningen (
). Vanuit het dorp gingen we naar het ontvangshuis voor nog wat extra uitleg over de Maori cultuur met veel dans en zang (
, 
en 
). Na dit alles hadden we inmiddels al behoorlijke honger gekregen en mochten we alle 250 andere gasten (
) de eetzaal in. Als conclusie van dit hele uitstapje kan ik zeggen dat het wel grappig was maar veel wijzer ben ik in ieder geval niet geworden. We hadden beter een museum kunnen bezoeken en een boek kunnen kopen. Het leek een excursie naar de dierentuin met een bezoekje aan Van der Valk!
De volgende dag meteen weer naar onze volgende tour. Dit keer een halfdags Hot-Geiser, Hot-Mud en Hot-Swim tour. Lekker relaxed en erg leuk. Geinig hoor die pruttelende modderpoeltjes (
en 
). Na die eerste poeltjes gingen we naar een verzameling pruttelpotjes in Wai-O-Tapu Thermal Wonderland waar we een leuke wandeling konden doen. Wij natuurlijk meteen de langs mogelijke uitgekozen en stevig doorgelopen langs al die mooi gekleurde en warme baden. De Opal Pool (
), Devil's Bath (
), Devil's Ink-Pots (
), Bridal Veil Falls (
) en Sulphur Cave Crater (
). Na deze kleurrijke en geurrijke wandeling weer snel de bus in om in ieder geval op tijd te zijn voor de hoofdatractie van de dag. De kunstmatig spuitende geiser. Ze aten dat ding spuiten door er eerst een aantal stukken zeep in te gooien (
). Maar an kwam hij ook wel behoorlijk los (
, 
, 
, 
, 
en 
)! Het grappige was dat de kerel die de zeep er in gooide zei dat de zeep 100% puur natuurlijke zeep is. Net of de natuur daar blij mee is. Het is en blijft natuurlijk een walgelijk idee om iedere dag een kilo zeep weg te spoelen. Maar ja, wij toeristen willen natuurlijk niet vijf uur op een geiser wachten, dus ze moeten wel.